شورولت نوا میهمان پانزده ساله ایرانی ها

بدنه ای بسیار کشیده که بیش از نیمی از طول آن تنها در کاپوت و صندوق عقب خلاصه می شود، اتاقی جادار حتی برای خانواده های پرجمعیت، پیشرانه شش سیلندر، مجموعه ای از تجهیزات رفاهی خوب و البته گیربکس خودکار سه دنده، مشخصاتی هستند که می توان در شورولت نوا به صورت یکجا در اختیار داشت. نسل چهارم نوا به مدت ۱۵ سال ( از ۱۳۵۷ تا ۱۳۷۲) در شرکت پارس خودرو یا همان «جنرال موتورز ایران» سابق در سه مدل مختلف تولید می شد که اتفاقا با استقبال بسیار زیادی نیز از تمامی اقشار جامعه رو به رو بود تا اکنون و پس از گذشت چند دهه، این خودرو به همراه برادران بزرگ تر خود یعنی بیوک ایران و کادیلاک ایران، در فهرست خودروهای کلاسیک محبوب کشور قرار داشته باشد.

اصولا خودروهای آمریکایی تولید شده در دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی به واسطه هم مسیر بودن با جریان پیشرفت تکنولوژی جهش بزرگی را در ساختار خود شاهد بودند که یکی از بهترین آنها مربوط به شورولت نوا میشد. همین تغییرات، شرایط حضور این خودرو را در بازارهای داخلی فراهم کرد، هر چند جنرال موتورز تنها به تولید و عرضه مدل پایه نوا آن هم در قالب یک خودروی سدان در داخل کشور اقدام کرد ولی همین امر نیز موفقیت بسیاری برای این شرکت به همراه داشت. انوا در سه تیپ سی۳، سی۵ و سی۶ در اختیار مشتریان قرار می گرفت که در مدل پایه آن تجهیزاتی همانند ساسات اتوماتیک پیشرانه، فرمان هیدرولیک، اهرم تعویض دنده روی ستون فرمان در مدل دستی (اصطلاحا دنده فرمانی) و صندلی های اتوبوسی یک تکه ردیف جلو قابل مشاهده بود. تیپ سی۵ این خودرو علاوه بر تجهیزات فوق، کولر، شیشه های برقی، گرم کن شیشه عقب، شیشه های رنگی و قفل مرکزی برای هر چهار در ویک گیربکس چهار دنده دستی بین دو صندلی اصطلاحا دنده گیربکسی) بهره می برد تا به لحاظ شتاب گیری، چابک تر از مدل قبلی و البته مدل سی۶ با جعبه دنده اتوماتیک باشد. اما پیشرانه قرار گرفته زیر کاپوت بسیار کشیده این خودرو که همانند دیگر خودروهای آمریکایی دهه ۶۰ و ۷۰ است، از نوع شش سیلندر به حجم ۲۵۰ اینچ مکعب یا ۴٫۱ لیتر بوده که تنها همین یک نمونه هم برای بازار داخلی در نظر گرفته شده بود. این پیشرانه در بهترین حالت حداکثر قدرتی برابر با ۱۱۵ اسب بخار تولید می کرد، اما گشتاور بالای آن که البته نتوانستیم رقم دقیق آن را پیدا کنیم، به نوا این قابلیت را میداد که با وجود وزن زیاد، در زمانی برابر با ۱۳٫۵ ثانیه سرعت خود را از صفر به ۱۰۰ کیلومتر در ساعت رسانده و در نهایت نیز حداقل به اکتفای اعداد رسمی حداکثر سرعتی برابر با ۲۰۰ کیلومتر در ساعت داشته باشد، هر چند که آمارهای غیر رسمی حداکثر سرعت های بیشتری را گزارش کرده اند که به احتمال زیاد ناشی از شرایط خاص جاده و وزش باد بوده است.

مقاله پیشنهادی:   همه چیز درباره کادیلاک ATS-V برای سال 2016

یکی از محاسن اصلی نوا به ویژه در میان خودروهای دیگر آمریکایی زمان خود، استهلاک پایین و خدمات پس از فروش خوب آن بود که در مجموع بیش از ۱۳ هزار دستگاه از این خودرو به فروش رسید. از نکات جالب توجه در مورد شورولت نوا می توان به امکان سفارش رنگهای متنوع برای بدنه آن اشاره داشت که رنگ های سفید، عنابی، طلایی، یشمی، سورمه ای متالیک، نارنجی، نقره ای، آبی متالیک، قهوه ای، زرد، خاکستری، زرشکی را در بر می گرفت. البته بر خلاف نمونه های مونتاژ آمریکا که با رینگ اسپرت کامارویی به ایران وارد شد، عمده رنگ هایی که توسط پارس خودرو عرضه میشد به صورت روغنی (غیر متالیک) بود. حال که صحبت از مدل وارداتی این خودرو به میان آمد بد نیست اشاره شود که پیشرانه مدل های وارداتی از نوع کامارویی (موتور قرمز) بود که اصلا تفاوتی با موتور نمونه های مونتاژ داخل نداشت. تفاوت دیگری که میان این دو نمونه وجود داشت، وجود ضربه گیرهایی شبیه به کمک فنر به اضافه یک تیرک عرضی بسیار سنگین در داخل سپرهای جلو و عقب بود که در نمونه ایرانی، این دو ویژگی حذف شد.

با وزن زیاد این خودرو که به صورت خالص رقمی در حدود ۱٫۷ تن است، نباید انتظار مصرف کم خودروهای جمع و جور شهری امروزی را از آن داشت ولی با یک باک پر (۷۹ لیتری) نوا تا مسافتهایی بیش از ۶۰۰ کیلومتر به راحتی سرنشینان خود را بدون نیاز به سوخت گیری مجدد همراه می کرد. البته مدل های سالم باقی مانده از آن طبیعتا در حال حاضر به لحاظ فرسودگی قطعات فنی مصرفی به مراتب بیشتر دارند. ولی در آن زمان نوا به صورت رسمی مصرف ۱۴ لیتری در شهر و تقریبا ۱۰ لیتری در جاده داشت تا در مقایسه با دیگر رقبای آمریکایی خود همچنان گزینه اقتصادی تر به حساب آید.

مقاله پیشنهادی:   بنز با لهجه چینی

ترمزهای شورولت نوا با وجود کاسه ای بودن در عقب، بسیار خوب عمل می کرد و احساس اطمینان و عملکرد یکنواخت و منطقی در طول مسیر جا به جایی پدال را برای راننده به ارمغان می آورد.

همان طور که اشاره شد، نسل چهارم شورولت نوا عملا در سه سطح تجهیزات در بازار داخلی قابل سفارش بود ولی اولین مدل عرضه شده این خودرو در کشور از نوع سی۱ محسوب می شود که به صورت کاملا وارداتی و برای بررسی وضعیت بازار از سوی جنرال موتورز ایران، در نظر گرفته شده بود. البته همان گونه که از کد آن نیز پیداست تقریبا هیچ یک از تجهیزات مدل های قبلی در آن وجود نداشت تا در همان اوایل حضور نوا، عرضه آن متوقف شود.

شورولت نوا تقریبا تا سال های میانی دهه ۶۰ خورشیدی در خط تولید سازنده داخلی قرار داشت تا در نهایت و هم زمان با پایان یافتن موجودی قطعات، عرضه آن به شکل انبوه رسما به پایان رسد، هر چند در سالهای بعد نیز (دو سال ابتدایی دهه ۷۰) تعداد بسیار اندکی نوا با استفاده از موجودی انبارهای قطعات پارس خودرو، به فروش رسیدند که به واسطه محدود بودن و عرضه بسیار اندک، نمی توان آنها را در تقویم رسمی نوا در ایران جای داد. در کنار مدل های تولیدشده در کشور، در عین حال تعداد محدودی از قدرتمندترین مدل شورولت نوا که با کد «ویژه» شناخته می شدند به شکل وارداتی در بازار به فروش رسیدند. این خودروها از پیشرانه هشت سیلندر خورجینی به قدرت تقریبی ۲۹۰ اسب بخار استفاده می کردند و برای داخل اتاق آنها نیز صندلی های چرم طبیعی در نظر گرفته شده بود.

مقاله پیشنهادی:   شش خودروی کوچک برتر جهان

در حال حاضر اگر به صرف علاقه به خودروهای کلاسیک و یا حتی استفاده در ایام تعطیل و آخر هفته ها، قصد خرید یک دستگاه از این خودرو را داشته باشید، بسته به شرایط نگه داری، میزان کارکرد و مدل، شورولت نوا از هشت تا بیش از ۱۸ میلیون تومان (آذز ۱۳۹۳) قیمت دارد، در حالی که همین خودرو تا چند سال پیش جزء خودروهای فرسوده به شمار می رفت و میشد نمونه سالم آن را حدود دو سه میلیون تومان (آذز ۱۳۹۳) خرید!

 

 

عنوان: شورولت نوا میهمان پانزده ساله ایرانی ها
منبع: هفته نامه ایرانخودرو

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *