مروری بر تاریخچه شرکت خودروساز ایسوزو

ایسوزو، شرکت خودروسازی ژاپنی است که فعالیت اصلی آن، تولید، بازاریابی و فروش وسایل نقلیه تجاری و موتورهای دیزلی است. این شرکت دارای چند شرکت زیرمجموعه هم هست که عبارتند از: آنادلو ایسوزو، شرکت سولرز – ایسوزو، اس ام ال ایسوزو، ایسوزو آسترا موتور اندونزی و شرکتهای ایسوزو مالزی، ایسوزو بریتانیا، ایسوزو آفریقای جنوبی، ایسوزو فیلیپین، ایسوزو تایوان و ایسوزو ویتنام. دفتر مرکزی شرکت ایسوزو در شهر توکیو قرار دارد. ایسوزو، شعار تبلیغاتی «هدف ما، مقصد شما» را برای خود انتخاب کرده است. محصولات ایسوزو در بخش کامیون شامل کلاسهای Elf (کامیون های سبک شامل سری ان)، فوروارد (کامیون های متوسط شامل سری اف) و گیگا کامیون های سنگین شامل سری سی و ای) است. در این مقاله با عنوان ” مروری بر تاریخچه شرکت خودروساز ایسوزو ” با وبسایت سفارشی سازی خودرو TuningCars.ir همراه باشید.

تاریخچه شرکت خودروساز ایسوزو

تاریخچه شرکت ایسوزو به سال ۱۹۱۶ بازمی گردد، زمانی که کشتی سازی ایشیکاواجیما با شرکت گاز و برق صنعتی توکیو به منظور تولید خودرو قرارداد همکاری امضا کرد. گام بعدی در سال ۱۹۱۸ برداشته شد، زمانی که همکاری با شرکت ولزلی موتورز آغاز شد و این شرکت اجازه تولید و فروش وسایل نقلیه ولزلی را در آسیای شرقی به دست آورد. در سال ۱۹۲۲ اولین خودروی ولزلی با نام A-9 در خط تولید داخلی قرار گرفت. دوسال بعد نوبت به تولید کامیون سی پی رسید که ۵۵۰ دستگاه از آن تا سال ۱۹۲۷ فروش رفت. سال ۱۹۳۳، ایشکاواجیما با شرکت خودروسازی «دات» (شرکت اولیه داتسون) ادغام شد و نام خود را به “شرکت صنایع خودروسازی” تغییر داد. محصولات این شرکت در بازار با نام های «سومیا» و «چیودا» فروخته می شد. در سال ۱۹۳۴ در نشستی که شرکت با مسوولان وزارت صنعت و بازرگانی ژاپن داشت و با الهام از نام رودخانه ایسوزو، به ایسوزو تغییر نام داد. معنی واژه ایسوزو، «پنجاه زنگ» است.

شرکت صنایع خودروسازی در سال ۱۹۳۷ با سرمایه یک میلیون ین به شرکت جدیدی با نام شرکت صنایع خودروسازی توکیو تبدیل شد. در سال ۱۹۴۲، شرکت صنایع سنگین هینو از ایسوزو جدا و به یک شرکت مجزا تبدیل شد. تولید کامیون های تی ایکس ۴۰ و تی یو ۶۰ در سال ۱۹۴۵ با اجازه مقامات از سرگرفته شد. خودروی سواری «هیلمن مینکس» در سال ۱۹۵۳ تحت امتیاز گروه روتس انگلستان تولید شد. پس از معرفی اولین خودروی شرکت ایسوزو با نام بلل (Bellel) در سال ۱۹۶۱، تولید هیلمن مینکس تا سال ۱۹۶۲ ادامه پیدا کرد. ایسوزو که یک تولید کننده کوچک و سازنده خودروهای بسیار بزرگ و گران قیمت برای بازار ژاپن به شمار می رفت، با اصرار وزارت صنعت و تجارت کشور که تلاش می کرد تا شمار تولید کنندگان خودرو را در ژاپن محدود کند، به فکر افتاد تا به دنبال یک شریک تجاری باشد و در نهایت همکاری با شرکت صنایع سنگین فوجی (سوبارو) در سال ۱۹۶۶ آغاز شد. سوبارو ۱۰۰۰ در بروشور وسایل نقلیه سال ۱۹۶۷ به عنوان مکمل مناسبی برای سبد محصولات بزرگ تر ایسوزو معرفی شد. این همکاری در سال ۱۹۶۸ و زمانی که ایسوزو موافقت نامه خود را با میتسوبیشی امضا کرد به پایان رسید. توافق نامه همکاری با میتسوبیشی دیری نپایید و سال بعد به پایان رسید و در سال ۱۹۷۰ با شرکت نیسان وارد یک همکاری کوتاه مدت شد. چند ماه بعد در سپتامبر ۱۹۷۱ نیز یک توافق نامه سرمایه ای طولانی تر با شرکت جنرال موتورز به امضا رسید.

مقاله پیشنهادی:   شورولت نوا میهمان پانزده ساله ایرانی ها

 

همکاری شرکت ایسوزو با جنرال موتورز

اولین نتیجه سهم ۳۴ درصدی ایسوزو در سال ۱۹۷۲و تنها چند ماه بعد دیده میشود، زمانی که شورولت LUV اولین خودروی ایسوزو در ایالات متحده به فروش می رسد. ایسوزو برای این همکاری جدید خود، در سال ۱۹۷۴ یک نشان جدید طراحی کرد. این نشان دارای دو ستون عمودی است که معرف اولین سیلاب در کلمه ایسوزو است. ایسوزو در همان سال محصول جمینی (Gemini) را با همکاری جنرال موتورز تولید کرد. این خودرو در آمریکا با نام اوپل بیوک و در استراليا با نام هولدن جمینی فروخته شد. در نتیجه این همکاری، محصولات خاصی از جنرال موتورز آمریکا از طریق نمایندگی های فروش ایسوزو به مشتریان ژاپنی فروخته می شد. صادرات ایسوزو به دلیل استفاده از شبکه های فروش جنرال موتورز به طور قابل توجهی از هفت درصد تولید در سال ۱۹۷۳ به ۳۵٫۲ درصد در سال ۱۹۷۶افزایش یافت و این در حالی بود که تولید کلی نیز در همان دوره بیش از چهار برابر افزایش پیدا کرد. سال ۱۹۸۱، ایسوزو با برند اصلی خود شروع به فروش وسایل نقلیه تجاری در ایالات متحده کرد. ایسوزو «پاپ» اولین مدل فروخته شده به مشتریان با عنوان ایسوزو و نه شورولت یا بیوک بود.

رییس بعدی شرکت ایسوزو به نام توشیو اوکاموتو با شرکت سوزوکی و متخصص در تولید خودروهای کوچک وارد همکاری شد و برای شرکت جنرال موتورز یک خودرو کوچک جهانی با نام اس کار طراحی کرد. یک توافق نامه سه جانبه با مالکیت مشترک در اوت ۱۹۸۱ بین ایسوزو، سوزوکی و جنرال موتورز امضا شد. در این توافق نامه، بین ایسوزو و سوزوکی مبادله سهم صورت گرفت و جنرال موتورز پنج درصد از سهم سوزوکی را خریداری کرد. به دنبال این موضوع، در سال ۱۹۸۵ ایسوزو و جنرال موتورز در انگلیس برای ساخت وسایل نقليه IBC به طور مشترک سرمایه گذاری کردند و انواع ونهای سبک ایسوزو و سوزوکی را با نام ایسوزو فارگو و سوزوکی کری در داخل تولید و در بازار اروپا با برند بدفورد واکسهال برای فروش عرضه کردند. طی این دوره، ایسوزو نیز به عنوان صادر کننده موتورهای دیزلی در عرصه جهانی حضور پیدا کرد و کارخانه های تولید موتور آن مورد استفاده اوپل واکسهال، لندروور، هیندوستان و بسیاری شرکتهای دیگر قرار گرفت. دو مدل ایسوزو با نامهای جیمنی و ایمپالز تحت برند شرکت «جئو» که یکی از شرکتهای تابعه شورولت بود، به فروش رسید. در بازار داخلی ژاپن، تولید کنندگان قطعات اصلی همراه با تولید کنندگان دیگر آمدند تا به بازوی تولید خودروی سواری ایسوزو که عملکرد ضعیفی داشت، کمک کنند. این همکاری به معرفی خودروهای سوزوکی در سال ۱۹۸۶ و وسایل نقلیه تجاری کوچک سوبارو با نام های جیمنت و جيمنت ۲ منجر شد. این همکاری با سازندگان اصلی همراه با تاسیس شرکت خودروسازی آمریکایی سوبارو-ایسوزو با شرکت صنایع سنگین فوجی (شرکت مادر سوبارو) به وقوع پیوست. مدت کوتاهی پس از آن، کارخانه لافایت در هندوستان راه اندازی شد.

مقاله پیشنهادی:   شش خودروی کوچک برتر جهان

 

حضور شرکت ایسوزو در بازارهای جهانی

پس از کاهش فروش ایسوزو در بخش خودروهای کوچک به دلیل افزایش چشمگیر این خودروها در اواخر دهه ۱۹۹۰، ایسوزو در اغلب بازارهای آسیا و آفریقا به عنوان تولید کننده انواع کوچک و بزرگ کامیون شناخته می شود. خودروهای سواری ایسوزو به دلیل مجهز بودن به موتورهای دیزلی مورد استقبال قرار گرفتند؛ برای مثال در سال ۱۹۸۳، در حدود ۶۳٫۴ درصد از تولید به خودروهای سواری مجهز به موتور دیزلی اختصاص داشت. در هفتم نوامبر ۲۰۰۶، شرکت تویوتا ۵٫۹ درصد از سهم ایسوزو را خریداری و آن را به سومین سهامدار بزرگ خود پس از شرکتهای ایتوچو و میتسوبیشی تبدیل کرد. ایسوزو در سال ۲۰۰۷ موفق شد هفت هزار و ۹۸ خودرو به فروش

برساند. این اقدام تاثیری بر تولید وسایل نقلیه تجاری و موتور دیزلی صنعتی در ایالات متحده نداشت. ایسوزو برای تولید کامیون های کرایه ای خود با شرکت «Budget Truck Rental» قرارداد بست و در این کار با شرکتهای فورد، جمس و ناوی استار اینترنشنال سهیم شد. ایسوزو سال ها در استرالیا، تامین کننده اصلی وسایل نقلیه داخلی و تجاری سبک برای شرکت هولدن (جنرال موتورز) بود. اما سال ۲۰۰۸، هولدن تعداد سفارشهای خود را کاهش داد و به همین دلیل ایسوزو شروع به فروش وانتهای دی ماکس تحت عنوان ایسوزو کرد. ایسوزو موتورز آمریکا از ژانویه ۲۰۰۹ فروش خودروهای سواری را در بازار این کشور متوقف کرد. این شرکت به نمایندگی های فروش خود توضیح داد که علت این است که نتوانسته جایگزین مناسبی برای ایسوزو اسندر و ایسوزو سری آی پیدا کند. ایسوزو اکتبر ۲۰۱۰، مرکز خدمات پس از فروش در کشور دوبی را راه اندازی کرد، سال ۲۰۱۱، ساختار وانت های تولیدی خود را در تایلند به طور اساسی تغییر داد و سال ۲۰۱۲ نیز شرکتی را برای تولید و فروش وسایل نقلیه تجاری سبک در کشور هندوستان تاسیس کرد.

مقاله پیشنهادی:   همه چیز درباره کادیلاک ATS-V برای سال 2016

 

فعالیتهای زیست محیطی شرکت ایسوزو

ایسوزو بر اساس قانون بازیافت خودرو در کشور ژاپن اقدامات مختلفی را مانند کنترل اطلاعات مشتری، ایجاد سامانه بازیافت ایسوزو و ایجاد سامانه های رایانه ای برای نمایندگی های فروش انجام میدهد. هدف تولید وسایل نقلیه با ۹۰ درصد مواد قابل بازیافت قبلا با مدل سال ۲۰۰۲ تحقق پیدا کرده است و در حال حاضر این شرکت قصد دارد هدف ساخت وسایل نقلیه با ۹۵ درصد مواد قابل بازیافت یا بیشتر را در سال ۲۰۱۵ محقق سازد. همچنین در راستای استفاده موثر از سوخت فسیلی و حفاظت از طبیعت، ایسوزو تلاش می کند تا وسایل نقلیه کم آلاینده ای را به بازار وارد و پیشرانه های دیزلی تولید کند. این شرکت برای کاهش آلودگی در مسافت های کوتاه شهری نیز ساخت وسایل نقلیه با سوخت گاز طبیعی فشرده و مجهز به پیشرانه های دوگانه سوز را در دستور کار خود قرار داده است.

 

 

عنوان: مروری بر تاریخچه شرکت خودروساز ایسوزو
منبع: هفته نامه ایرانخودرو

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *